Strona główna » Poradniki

Poradnik dla Rodzin

Jeśli zauważyłeś, że bliska Ci osoba w ostatnim czasie:- inaczej się zachowuje- unika kontaktu z bliskimi, lub nawet przestała wychodzić z domu- stała się mało aktywna lub ma wyjątkowo dużo energii- wypowiada dziwne treści - przestała jeść lub je zdecydowanie więcej niż dotychczas- nie śpi w nocy lub przesypia całe dnie- jest rozdrażniona i napięta- nic ją nie cieszy lub często śmieje się bez powodu- stała się bardzo podejrzliwa i nieufna...
Nakłoń go na wizytę u lekarza lub sam się z nim skontaktuj….…
to mogą być objawy rozwijającej się choroby.
Nie zwlekaj!

Grupy wsparcia dla rodzin osób chorujących psychicznie odbywają się w każdy pierwszy czwartek miesiąca o godzinie 17.00 na Oddziale Rehabilitacji Szpitala "DREWNICA".

Przydatne lektury:

  • "Możesz pomóc. Poradnik dla rodzin pacjentów chorych na schizofrenię i zaburzenia schizotypowe" B.de Barbaro, K. Ostoja-Zawadzka, A.Cechnicki
  • "O depresji. O manii. O zaburzeniach nastroju" Ewa Habrat-Pragłowska, Iwona Koszewska, Wyd. Lek.PZWL, Warszawa 2003
  • "Depresja. Wiedzieć aby pomóc" red.Dominika Dudek, Andrzej Zięba, Wyd.Med.,Kraków 2002
  • "Niespokojny umysł. Pamiętnik nastrojów i szaleństwa" Kay Redfield Jamison, Wyd.Zysk i S-ka, Poznań 2000

Poradnik dla wszystkich dotkniętych przez schizofrenię "Odnaleźć drogę" znajdziecie Państwo (do pobrania) pod adresem: Prawa Pacjenta

Rola rodziny w procesie leczenia i rehabilitacji

Okres, w którym pacjent rozpoczyna terapię na oddziale psychiatrycznym, to czas kiedy bliscy przezywają dramat związany z uświadomieniem sobie, że syn, córka czy małżonek musi być leczony psychiatrycznie, kiedy przyszłość jest spostrzegana niejasno, kiedy załamuje się wiele ambitnych planów życiowych. Ponadto jest to, dla wielu osób, wstydliwy problem, gdyż osoby chore psychicznie są często nieakceptowane przez społeczeństwo i wyśmiewane za swą odmienność w stanach chorobowych.

Członkowie rodziny nie powinni wycofywać się, na ile to możliwe, z dotychczasowych aktywności zawodowych, społecznych, czy rodzinnych. Utrzymanie stałego rytmu zadań może chronić przed pogłębieniem się apatii i stanów depresyjnych, które są typowa reakcją rodziny na chorobę psychiczna bliskiego.

Inna pułapką w tym okresie jest szukanie winnych za zachorowanie. W takich dyskusjach głównym wynikiem bywa oskarżanie, ranienie uczuć i w gruncie rzeczy nasilenie frustracji i napięcie. Warto uświadomić sobie, że ani rodzice, ani współmałżonkowie nie są winni zachorowania swego bliskiego.

Nie należy również unikać rozmów na temat choroby, swoich uczuć i dręczących pytań z tym związanych.

Inny problem rodziny to lęk przed opinią społeczną. Ból członków rodziny z powodu panujących w społeczeństwie mitów i uprzedzeń jest mniejszy, gdy choroba psychiczna nie jest tematem tabu w rodzinie. W rozmowach rodzinnych powinna także obowiązywać lojalność wobec pacjenta. Nie należy zatem ujawniać tego, czego nie życzy sobie osoba chora.

Szukając sposobów porozumienia się z osobą chorą psychicznie, należy pamiętać, że pozostaje ona w swoim własnym „innym” świecie, nieraz bardzo odrębnym, tak, że dla obserwatora z boku aż absurdalnym. Wstępnym warunkiem porozumienia się z osobą chorą jest przyjęcie i zaakceptowanie owej odrębności. Godząc się na inność pacjenta, nie ulega się pokusie perswadowania urojeń, a raczej stara się być cierpliwym i empatycznym w stosunku do jego przeżyć.

Rola rodziny w procesie zdrowienia pacjenta i późniejszym funkcjonowaniu jest niezmiernie ważna. Dowiedziono, iż ryzyko nawrotu choroby jest tym większe im większy panuje poziom napięcia emocjonalnego w środowisku rodzinnym. Rodziny, mając najlepsze intencje wobec swego chorującego bliskiego, stosują różne „techniki” pomocy. Zdarza się, że krytykują go, chcąc w ten sposób wymóc na nim np. aktywność. Skutkuje to tym, że pacjent czuje się nieakceptowany, nierozumiany i gorszy, co wzmaga w nim poziom wewnętrznego napięcia i niskie poczucie własnej wartości. Innym sposobem reakcji rodzin jest nadmierne wyręczanie go we wszystkim i osaczanie uczuciami. To z kolei powoduje u chorego przekonanie, że jest zwolniony z wszelkich obowiązków i inni załatwią różne sprawy za niego, może też powodować u niego poczucie niezaradności, bezradności.

Zatem, nie jest dobrze, gdy bliscy są „zbyt daleko” lub „zbyt blisko” pacjenta. Nadmierna intensywność uczuć – pozytywnych czy też tych negatywnych – nie jest korzystna.

Rodziny mogą się uczyć, jak być „w sam raz” poprzez spotkania z psychiatrą lub psychologiem, a także spotkania z innymi rodzinami i grupy wsparcia. Trudnym, lecz niezwykle ważnym zadaniem rodziny jest:

  • unikanie w stosunku do pacjenta nadmiernej krytyki
  • unikanie wobec pacjenta nadmiernej opiekuńczości i osaczania go uczuciami
  • zachowanie spokojnej życzliwości i pomaganie pacjentowi w odzyskiwaniu umiejętności życia społecznego oraz wspieranie jego prób skutecznego radzenia sobie ze stresami.

(Opracowano na podstawie B. de Barbaro, K. Ostoja – Zawadzka, A. Cechnicki „Możesz pomóc. Poradnik dla rodzin pacjentów chorych na schizofrenię i zaburzenia schizotypowe”)

© 2011 by www.empatia.net.pl Wszystkie prawa zastrzeżone. Wykonał: Marcin Kowalski